Posts Tagged کنیز

امام ششم شیعیان: فرزند یک کنیز متعلق به صاحب کنیز اوست، حتی اگر پدر او نباشد (پدرش می تواند او را از صاحبش بخرد)

وَ رَوَى الْحَسَنُ بْنُ مَحْبُوبٍ عَنْ جَمِيلِ بْنِ دَرَّاجٍ عَنْ ضُرَيْسِ بْنِ عَبْدِ الْمَلِكِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ فِي الرَّجُلِ يُحِلُّ لِأَخِيهِ جَارِيَتَهُ وَ هِيَ تَخْرُجُ فِي حَوَائِجِهِ قَالَ هِيَ لَهُ حَلَالٌ قُلْتُ أَ رَأَيْتَ إِنْ جَاءَتْ بِوَلَدٍ مَا يَصْنَعُ بِهِ قَالَ هُوَ لِمَوْلَى الْجَارِيَةِ إِلَّا أَنْ يَكُونَ قَدِ اشْتَرَطَ عَلَيْهِ حِينَ أَحَلَّهَا لَهُ أَنَّهَا إِنْ جَاءَتْ بِوَلَدٍ مِنِّي فَهُوَ حُرٌّ فَإِنْ كَانَ فَعَلَ فَهُوَ حُرٌّ قُلْتُ فَيَمْلِكُ وَلَدَهُ قَالَ إِنْ كَانَ لَهُ مَالٌ اشْتَرَاهُ بِالْقِيمَة

ضريس بن عبد الملك گويد: در باره شخصى كه كاميابى از كنيز خود را به برادر خويش حلال كرده و به حاجتى به سفر رفته بود. امام صادق فرمود: بر آن برادر كنيز حلال است، گويد: عرض كردم: اگر كنيز از آن شخص داراى فرزند شد حكم كودك چيست؟ فرمود: فرزند از آن صاحب كنيز است مگر اينكه هنگام واگذارى و بخشش مرد شرط كرده باشد كه اگر فرزند پديد آمد آزاد است، اگر چنين شرطى كرده است فرزند آزاد است، گويد: عرض كردم (در صورتی که شرط نشده باشد) فرزندش را صاحب كنيز مالك مى‏شود؟ فرمود: اگر ثروتى دارد فرزند را به قيمت از صاحب كنيز خريدارى كند.

من لا يحضره الفقيه، جلد سوم‏، صفحه: چهارصد و پنجاه و شش

Comments (12)

امام ششم شیعیان: فرزند به پدر و یا مادر آزاد می رسد (پدری که برده است یا مادری که کنیز است مالک فرزند خودشان نیستند)

وَ رَوَى جَمِيلُ بْنُ دَرَّاجٍ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ عَنْ رَجُلٍ تَزَوَّجَ بِأَمَةٍ فَجَاءَتْ بِوَلَدٍ قَالَ يَلْحَقُ الْوَلَدُ بِأَبِيهِ قُلْتُ فَعَبْدٌ تَزَوَّجَ حُرَّةً قَالَ يَلْحَقُ الْوَلَدُ بِأُمِّه‏

و جميل بن درّاج گويد: از امام صادق پرسيدم: مردى با كنيزى ازدواج كرده و فرزندى آورده، فرمود: فرزند متعلّق به پدر است. عرض كردم: بنده ‏اى با زنى آزاد تزويج كرده، فرمود: فرزند متعلّق به مادر خواهد بود.

من لا يحضره الفقيه، جلد سوم‏، صفحه: چهارصد و پنجاه وهشت

Comments (4)

حکایت زنی که شوهرش برده اش شد / نقل از کتاب من لا یحضر الفقیه و الارشاد في معرفة حجج الله على العباد

رَوَى مُحَمَّدُ بْنُ قَيْسٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ قَالَ قَضَى أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ فِي سُرِّيَّةٍ لِرَجُلٍ وَلَدَتْ لِسَيِّدِهَا ثُمَّ أَنْكَحَهَا عَبْدَهُ ثُمَّ تُوُفِّيَ سَيِّدُهَا فَأَعْتَقَهَا فَتَزَوَّجَهَا فَوَرِثَهُ وَلَدُهَا ثُمَّ تُوُفِّيَ وَلَدُهَا فَوَرِثَتْ زَوْجَهَا الْعَبْدَ فَجَاءَا يَخْتَصِمَانِ فَقَالَ هِيَ امْرَأَتِي لَسْتُ أُطَلِّقُهَا وَ قَالَتْ هُوَ عَبْدِي لَمْ يُجَامِعْنِي فَسُئِلَتْ هَلْ جَامَعَكِ مُنْذُ كَانَ لَكِ عَبْداً فَقَالَتْ لَا فَقَالَ لَوْ جَامَعَكِ مُنْذُ كَانَ لَكِ عَبْداً لَأَوْجَعْتُكِ اذْهَبِي فَهُوَ عَبْدُكِ لَيْسَ لَهُ عَلَيْكِ سَبِيلٌ تَبِيعِينَ إِنْ شِئْتِ وَ تُرِقِّينَ إِنْ شِئْتِ وَ تُعْتِقِينَ إِنْ شِئْت‏.

من لا يحضره الفقيه، جلد سوم، صفحه: پانصد و چهل و چهار

محمّد بن قيس گويد: امام باقر فرمود: اميرمومنان در باره مرديكه كنيزى داشت و براى او فرزند آورده بود سپس آن مرد كنيز را كه از او صاحب فرزند شده‏ به وصيّت آزاد شد و فرزند مالك شوهر مادر خود را ارث برد سپس فرزند نيز از دنيا رفت و آن زن شوهر خود را (به ارث از پسر) مالك شد، و هر دو (يعنى كنيز آزاد شده و شوهرش كه برده است) نزد اميرالمومنين آمده و شكايت كردند مرد مى‏گفت كه اين زوجه من است و زن مى‏گفت كه اين غلام من است و نبايد با من جمع شود، از زن سوال شد از آن هنگام كه برده تو شد با تو مقاربت كرده است يا نه؟

زن پاسخ داد: نه، حضرت فرمود: اگر از آن هنگام كه بنده تو شده، با تو همبسترى كرده باشد تو را عقوبت خواهم كرد، باز گرد، او بنده تو است و راهى بر تو ندارد خواهى او را بفروش و خواهى به حال بردگى باز نگهدار و خواهى آزادش كن.

همین روایت در کتاب الارشاد في معرفة حجج الله على العباد، تالیف هاشم رسولى محلاتى‏ آمده است. جلد سوم، صفحه دویست و یازده.

وَ رَوَوْا أَنَّ رَجُلًا كَانَتْ لَهُ سُرِّيَّةٌ فَأَوْلَدَهَا ثُمَّ اعْتَزَلَهَا وَ أَنْكَحَهَا عَبْداً لَهُ ثُمَّ تُوُفِّيَ السَّيِّدُ فَعَتَقَتْ بِمِلْكِ ابْنِهَا لَهَا فَوَرِثَتْ مِنْ وَلَدِهَا زَوْجَهَا ثُمَّ تُوُفِّيَ الِابْنُ فَوَرِثَتْ مِنْ وَلَدِهَا زَوْجَهَا فَارْتَفَعَا إِلَى عُثْمَانَ يَخْتَصِمَانِ تَقُولُ هَذَا عَبْدِي وَ يَقُولُ هِيَ امْرَأَتِي وَ لَسْتُ مُفَرِّجاً عَنْهَا فَقَالَ عُثْمَانُ هَذِهِ قَضِيَّةٌ مُشْكِلَةٌ وَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ حَاضِرٌ فَقَالَ سَلُوهَا هَلْ جَامَعَهَا بَعْدَ مِيرَاثِهَا لَهُ فَقَالَتْ لَا فَقَالَ لَوْ أَعْلَمُ أَنَّهُ فَعَلَ ذَلِكَ لَعَذَّبْتُهُ اذْهَبِي فَإِنَّهُ عَبْدُكِ لَيْسَ لَهُ عَلَيْكِ سَبِيلٌ إِنْ شِئْتِ أَنْ تَسْتَرِقِّيهِ أَوْ تُعْتِقِيهِ أَوْ تَبِيعِيهِ فَذَاكِ لَك‏.

و نيز روايت كرده‏اند كه مردى كنيزكى داشت و آن كنيز براى او پسرى آورد، سپس آن مرد از كنيز كناره‏ گيرى كرده او را به ازدواج بنده كه داشت درآورد، پس از آن آن مرد بمرد و آن كنيزك بخاطر فرزندى كه از آن مرد داشت آزاد شد (زيرا كه اين كنيز در ضمن ميراث به پسر خود رسيد و بدين وسيله آزاد گرديد) و آن بنده هم كه شوهر اين كنيزك بود به ارث به همان پسر رسيد، پس آن پسر نيز بمرد، و آن زن از ارث پسرش شوهر خود را به ارث برد (و شوهرش بنده او شد، و ديگر نمی توانست با او نزديك شود، آن بنده هم می گفت اين زن من است) اين نزاع را براى داورى پيش عثمان بردند، زن ميگفت: اين مرد بنده من است، و آن مرد ميگفت: اين زن من است و من او را رها نمى‏كنم؟ عثمان گفت: پيش آمد دشوارى است؟! اميرالمومنين در مجلس حاضر بود فرمود: از اين زن بپرسيد: آيا پس از آنكه اين مرد به واسطه ارث به او رسيده با او نزديكى كرده؟ زن گفت: نه، فرمود: اگر می دانستم كه اين كار را كرده هر آينه او را عقوبت ميكردم، (و به آن زن فرمود:) برو كه اين مرد بنده تو است و هيچ تسلطى بر تو ندارد اگر خواهى او را به بندگى بگير (و نگهدار) يا خواهى آزادش كن، يا او را بفروش زيرا كه او از آن تو است.

Comments (3)

حکایت زنی که شوهرش برده اش شد

رَوَى مُحَمَّدُ بْنُ قَيْسٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ قَالَ قَضَى أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ فِي سُرِّيَّةٍ لِرَجُلٍ وَلَدَتْ لِسَيِّدِهَا ثُمَّ أَنْكَحَهَا عَبْدَهُ ثُمَّ تُوُفِّيَ سَيِّدُهَا فَأَعْتَقَهَا فَتَزَوَّجَهَا فَوَرِثَهُ وَلَدُهَا ثُمَّ تُوُفِّيَ وَلَدُهَا فَوَرِثَتْ زَوْجَهَا الْعَبْدَ فَجَاءَا يَخْتَصِمَانِ فَقَالَ هِيَ امْرَأَتِي لَسْتُ أُطَلِّقُهَا وَ قَالَتْ هُوَ عَبْدِي لَمْ يُجَامِعْنِي فَسُئِلَتْ هَلْ جَامَعَكِ مُنْذُ كَانَ لَكِ عَبْداً فَقَالَتْ لَا فَقَالَ لَوْ جَامَعَكِ مُنْذُ كَانَ لَكِ عَبْداً لَأَوْجَعْتُكِ اذْهَبِي فَهُوَ عَبْدُكِ لَيْسَ لَهُ عَلَيْكِ سَبِيلٌ تَبِيعِينَ إِنْ شِئْتِ وَ تُرِقِّينَ إِنْ شِئْتِ وَ تُعْتِقِينَ إِنْ شِئْت‏.

من لا يحضره الفقيه، جلد سوم، صفحه: پانصد و چهل و چهار

محمّد بن قيس گويد: امام باقر فرمود: اميرمومنان در باره مرديكه كنيزى داشت و براى او فرزند آورده بود سپس آن مرد كنيز را كه از او صاحب فرزند شده‏ به وصيّت آزاد شد و فرزند مالك شوهر مادر خود را ارث برد سپس فرزند نيز از دنيا رفت و آن زن شوهر خود را (به ارث از پسر) مالك شد، و هر دو (يعنى كنيز آزاد شده و شوهرش كه برده است) نزد اميرالمومنين آمده و شكايت كردند مرد مى‏گفت كه اين زوجه من است و زن مى‏گفت كه اين غلام من است و نبايد با من جمع شود، از زن سوال شد از آن هنگام كه برده تو شد با تو مقاربت كرده است يا نه؟

زن پاسخ داد: نه، حضرت فرمود: اگر از آن هنگام كه بنده تو شده، با تو همبسترى كرده باشد تو را عقوبت خواهم كرد، باز گرد، او بنده تو است و راهى بر تو ندارد خواهى او را بفروش و خواهى به حال بردگى باز نگهدار و خواهى آزادش كن.

Comments (13)

لطف و رحمت زین العابدین در شب عید فطر بر غلامان و کنیزانش

قل، إقبال الأعمال بِإِسْنَادِنَا إِلَى هَارُونَ بْنِ مُوسَى التَّلَّعُكْبَرِيِّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ بِإِسْنَادِهِ إِلَى مُحَمَّدِ بْنِ عَجْلَانَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ يَقُولُ كَانَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ – إِذَا دَخَلَ شَهْرُ رَمَضَانَ لَا يَضْرِبُ عَبْداً لَهُ وَ لَا أَمَةً- وَ كَانَ إِذَا أَذْنَبَ الْعَبْدُ وَ الْأَمَةُ يَكْتُبُ عِنْدَهُ- أَذْنَبَ فُلَانٌ أَذْنَبَتْ فُلَانَةُ يَوْمَ كَذَا وَ كَذَا- وَ لَمْ يُعَاقِبْهُ فَيَجْتَمِعُ عَلَيْهِمُ الْأَدَبُ- حَتَّى إِذَا كَانَ آخِرُ لَيْلَةٍ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ- دَعَاهُمْ وَ جَمَعَهُمْ حَوْلَهُ‏ ثُمَّ أَظْهَرَ الْكِتَابَ- ثُمَّ قَالَ يَا فُلَانُ فَعَلْتَ كَذَا وَ كَذَا- وَ لَمْ أُؤَدِّبْكَ أَ تَذْكُرُ ذَلِكَ- فَيَقُولُ بَلَى يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ حَتَّى يَأْتِيَ عَلَى آخِرِهِمْ- وَ يُقَرِّرُهُمْ جَمِيعاً ثُمَّ يَقُومُ وَسْطَهُمْ- وَ يَقُولُ لَهُمُ ارْفَعُوا أَصْوَاتَكُمْ- وَ قُولُوا يَا عَلِيَّ بْنَ الْحُسَيْنِ إِنَّ رَبَّكَ- قَدْ أَحْصَى عَلَيْكَ كُلَّ مَا عَمِلْتَ- كَمَا أَحْصَيْتَ عَلَيْنَا كُلَّ مَا عَمِلْنَا وَ لَدَيْهِ كِتَابٌ يَنْطِقُ عَلَيْكَ بِالْحَقِّ- لا يُغادِرُ صَغِيرَةً وَ لا كَبِيرَةً مِمَّا أَتَيْتَ إِلَّا أَحْصاها- وَ تَجِدُ كُلَّ مَا عَمِلْتَ لَدَيْهِ حَاضِراً- كَمَا وَجَدْنَا كُلَّ مَا عَمِلْنَا لَدَيْكَ حَاضِراً- فَاعْفُ وَ اصْفَحْ كَمَا تَرْجُو مِنَ الْمَلِيكِ الْعَفْوَ- وَ كَمَا تُحِبُّ أَنْ يَعْفُوَ الْمَلِيكُ عَنْكَ فَاعْفُ عَنَّا تَجِدْهُ عَفُوّاً- وَ بِكَ رَحِيماً وَ لَكَ غَفُوراً وَ لا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَداً- كَمَا لَدَيْكَ كِتَابٌ يَنْطِقُ بِالْحَقِّ عَلَيْنَا- لا يُغادِرُ صَغِيرَةً وَ لا كَبِيرَةً مِمَّا أَتَيْنَاهَا إِلَّا أَحْصاها- فَاذْكُرْ يَا عَلِيَّ بْنَ الْحُسَيْنِ- ذُلَّ مَقَامِكَ بَيْنَ يَدَيْ رَبِّكَ الْحَكَمِ الْعَدْلِ- الَّذِي لَا يَظْلِمُ مِثْقالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ- وَ يَأْتِي بِهَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ كَفى‏ بِاللَّهِ حَسِيباً وَ شَهِيداً- فَاعْفُ وَ اصْفَحْ يَعْفُ عَنْكَ الْمَلِيكُ وَ يَصْفَحْ- فَإِنَّهُ يَقُولُ وَ لْيَعْفُوا وَ لْيَصْفَحُوا- أَ لا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ- وَ هُوَ يُنَادِي بِذَلِكَ عَلَى نفسك [نَفْسِهِ وَ يُلَقِّنُهُمْ- وَ هُمْ يُنَادُونَ مَعَهُ وَ هُوَ وَاقِفٌ بَيْنَهُمْ يَبْكِي وَ يَنُوحُ- وَ يَقُولُ رَبِّ إِنَّكَ أَمَرْتَنَا أَنْ نَعْفُوَ عَمَّنْ ظَلَمَنَا- وَ قَدْ عَفَوْنَا عَمَّنْ ظَلَمَنَا كَمَا أَمَرْتَ فَاعْفُ عَنَّا- فَإِنَّكَ أَوْلَى بِذَلِكَ مِنَّا وَ مِنَ الْمَأْمُورِينَ- وَ أَمَرْتَنَا أَنْ لَا نَرُدَّ سَائِلًا عَنْ أَبْوَابِنَا- وَ قَدْ أَتَيْنَاكَ سُؤَّالًا وَ مَسَاكِينَ وَ قَدْ أَنَخْنَا بِفِنَائِكَ وَ بِبَابِكَ- نَطْلُبُ نَائِلَكَ وَ مَعْرُوفَكَ وَ عَطَاءَكَ- فَامْنُنْ بِذَلِكَ عَلَيْنَا وَ لَا تُخَيِّبْنَا- فَإِنَّكَ أَوْلَى بِذَلِكَ مِنَّا وَ مِنَ الْمَأْمُورِينَ- إِلَهِي كَرُمْتَ فَأَكْرِمْنِي إِذْ كُنْتُ مِنْ سُؤَّالِكَ- وَ جُدْتَ بِالْمَعْرُوفِ فَاخْلِطْنِي بِأَهْلِ نَوَالِكَ يَا كَرِيمُ- ثُمَّ يُقْبِلُ عَلَيْهِمْ فَيَقُولُ قَدْ عَفَوْتُ عَنْكُمْ- فَهَلْ عَفَوْتُمْ عَنِّي وَ مِمَّا كَانَ مِنِّي إِلَيْكُمْ مِنْ سُوءِ مَلَكَةٍ- فَإِنِّي مَلِيكُ سُوءٍ لَئِيمٌ ظَالِمٌ مَمْلُوكٌ لِمَلِيكٍ- كَرِيمٍ جَوَادٍ عَادِلٍ مُحْسِنٍ مُتَفَضِّلٍ- فَيَقُولُونَ قَدْ عَفَوْنَا عَنْكَ يَا سَيِّدَنَا وَ مَا أَسَأْتَ- فَيَقُولُ لَهُمْ قُولُوا اللَّهُمَّ اعْفُ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ- كَمَا عَفَا عَنَّا فَأَعْتِقْهُ مِنَ النَّارِ- كَمَا أَعْتَقَ رِقَابَنَا مِنَ الرِّقِّ- فَيَقُولُونَ ذَلِكَ فَيَقُولُ اللَّهُمَّ آمِينَ رَبَّ الْعَالَمِينَ- اذْهَبُوا فَقَدْ عَفَوْتُ عَنْكُمْ- وَ أَعْتَقْتُ رِقَابَكُمْ رَجَاءً لِلْعَفْوِ عَنِّي وَ عِتْقِ رَقَبَتِي فَيُعْتِقُهُمْ- فَإِذَا كَانَ يَوْمُ الْفِطْرِ- أَجَازَهُمْ بِجَوَائِزَ تَصُونُهُمْ وَ تُغْنِيهِمْ عَمَّا فِي أَيْدِي النَّاسِ- وَ مَا مِنْ سَنَةٍ إِلَّا وَ كَانَ يُعْتِقُ فِيهَا فِي آخِرِ لَيْلَةٍ- مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ مَا بَيْنَ الْعِشْرِينَ رَأْساً إِلَى أَقَلَّ أَوْ أَكْثَرَ- وَ كَانَ يَقُولُ إِنَّ لِلَّهِ تَعَالَى فِي كُلِّ لَيْلَةٍ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ- عِنْدَ الْإِفْطَارِ سَبْعِينَ أَلْفَ أَلْفِ عَتِيقٍ مِنَ النَّارِ- كُلًّا قَدِ اسْتَوْجَبَ النَّارَ- فَإِذَا كَانَ آخِرُ لَيْلَةٍ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ- أَعْتَقَ فِيهَا مِثْلَ مَا أَعْتَقَ فِي جَمِيعِهِ- وَ إِنِّي لَأُحِبُّ أَنْ يَرَانِيَ اللَّهُ- وَ قَدْ أَعْتَقْتُ رِقَاباً فِي مِلْكِي فِي دَارِ الدُّنْيَا- رَجَاءَ أَنْ يُعْتِقَ رَقَبَتِي مِنَ النَّارِ- وَ مَا اسْتَخْدَمَ خَادِماً فَوْقَ حَوْلٍ- كَانَ إِذَا مَلَكَ عَبْداً فِي أَوَّلِ السَّنَةِ أَوْ فِي وَسَطِ السَّنَةِ- إِذَا كَانَ لَيْلَةُ الْفِطْرِ أَعْتَقَ- وَ اسْتَبْدَلَ سِوَاهُمْ فِي الْحَوْلِ الثَّانِي ثُمَّ أَعْتَقَ- كَذَلِكَ كَانَ يَفْعَلُ حَتَّى لَحِقَ بِاللَّهِ تَعَالَى- وَ لَقَدْ كَانَ يَشْتَرِي السُّودَانَ- وَ مَا بِهِ إِلَيْهِمْ مِنْ حَاجَةٍ يَأْتِي بِهِمْ عَرَفَاتٍ- فَيَسُدُّ بِهِمْ تِلْكَ الْفُرَجَ وَ الْخِلَالَ- فَإِذَا أَفَاضَ أَمَرَ بِعِتْقِ رِقَابِهِمْ وَ جَوَائِزَ لَهُمْ مِنَ الْمَالَ.

.

بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار، جلد چهل و ششم، صفحه یکصد و چهار

.

حضرت صادق فرمود على بن الحسين از وقتى ماه رمضان شروع ميشد هيچ يك از غلام و كنيزانش را نمی زد، هر كدام خطائى می كردند پيش خود يادداشت می نمود فلان غلام يا فلان كنيز چنان كارى در فلان روز انجام داد ديگر او را كيفر نمى‏نمود اين خطاها جمع ميشد تا شب آخر ماه رمضان.

همه را جمع می كرد آن يادداشت را مى‏آورد يكى يكى از آنها اقرار می گرفت كه در فلان روز چنين كردى تو را تاديب نكردم همه اقرار می كردند آنگاه در وسط ايشان می ايستاد و می فرمود همه با صداى بلند بگوئيد، اى على بن الحسين خدا نيز تمام كردار تو را ثبت نموده همان طورى كه شما اعمال ما را يادداشت كردى در نزد او نوشته‏ ايست سراسر واقعيت كه از كوچك و بزرگ اعمالت فروگذارى نكرده تمام كردار خود را در آن می يابى چنانچه ما نيز يافتيم اى على بن الحسين يادآور خوارى خود را در پيشگاه پروردگار دادگر خدائى كه به اندازه سنگينى خردلى ستم روا نمی دارد روز قيامت براى حساب مى‏آورد، در حساب دارى و گواهى او كافى است امروز از ما در گذر و ببخش تا آن روز خدا از تو بگذرد خودش می فرمايد وَ لْيَعْفُوا وَ لْيَصْفَحُوا أَ لا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ ببخشيد و چشم پوشى كنيد ميل نداريد خدا شما را بيامرزد. امام تمام اين جملات را به زبان آنها می داد و آنها بلند ميگفتند زين العابدين در وسط ايشان ايستاده بود و اشگ می ريخت و می گفت خدا تو دستور داده‏اى ببخشيم كسى را كه به ما ستم روا داشته اينك بخشيدم تو نيز مرا ببخش تو شايسته ‏ترى به بخشش.

خدا به ما دستور داده‏اى گدا را از در خانه رد نكنيم ما براى گدائى بدر خانه تو آمده‏ايم پناهنده‏ى توايم و تقاضاى لطف و عنايت و بخشش تو را داريم بر ما منت گذار و ما را نااميد مگردان تو از همه شايسته ‏ترى به اين كار خدايا بخشش كرده‏اى مرا نيز ببخش كه تقاضاى بخشش دارم خدايا تو لطف نموده‏اى مرا نيز مشمول لطف خويش بگردان اى كريم.

آنگاه روى به آنها نموده می فرمود من از شما گذشتم آيا شما نيز از من گذشتيد چنانچه بد رفتارى با شما كرده‏ام من فرمانرواى بد و پست و ستمگرى هستم كه خود بنده فرمانروائى كريم و جواد و دادگر بخشنده با لطفم.

عرض می كردند با اينكه خطائى نكرده‏اى از شما گذشتيم. می گفت بگوئيد خدايا ما از على بن الحسين گذشتيم همان طورى كه او از ما گذشت خدايا او را از آتش رهائى بخش همان طور كه ما را از بندگى رهائى بخشيد اين جملات را می گفتند.

امام می گفت اللهم آمين يا رب العالمين. می فرمود برويد شما را بخشيدم و آزاد كردم به اميد اينكه خدا مرا ببخشد و از آتش رهائى يابم، روز عيد فطر به آنها جايزه می داد به مقدارى كه از كمك مردم بى ‏نياز باشند، هر سال در آخر ماه رمضان بين بيست نفر بيشتر و كمتر آزاد می نمود.

می فرمود خداوند در هر شب هنگام افطار هفتاد ميليون نفر را از آتش آزاد می كند كه همه مستوجب آتش بوده‏اند در شب آخر به اندازه تمام ماه می بخشد مايلم خداوند ببيند من بندگانم را در دنيا آخر ماه آزاد نمودم به اميد آزادى خودم از آتش جهنم.

هيچ گاه خدمتكارى را بيشتر از يك سال نگه نمی داشت اگر بنده‏اى اول يا وسط سال مالك ميشد در شب فطر او را آزاد می كرد به از آنهائى كه بجاى اين بندگان مى‏آورد سال ديگر آزاد می كرد تا زنده بود چنين می كرد.

غلامان سياه سودانى را می خريد با اينكه به آنها احتياجى نداشت هنگام حج آنها را به عرفات مى‏آورد بوسيله ايشان كارهائى كه انجام آن لازم بود از قبيل تعمير و پر كردن گوديها و رخنه‏ها انجام می داد و پس از حركت همه را آزاد می نمود و مقدارى به ايشان پول می بخشيد.

Comments (12)